Η απόρριψη της προσφυγής της Λάουρα Κοβέσι από τον Άρειο Πάγο δεν είναι μια απλή δικαστική εξέλιξη. Είναι ένα ζήτημα που αγγίζει τον πυρήνα της θεσμικής αξιοπιστίας της χώρας, τη σχέση της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και το κατά πόσο το κράτος δικαίου λειτουργεί πραγματικά ή απλώς ποζάρει στις επίσημες δηλώσεις.

Ο Άρειος Πάγος απέρριψε ως απαράδεκτη την προσφυγή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για την πενταετή θητεία των Ελλήνων Ευρωπαίων Εντεταλμένων Εισαγγελέων, κρατώντας στην πράξη τη διετή ανανέωση αντί για τα πέντε χρόνια που προβλέπει ο ευρωπαϊκός κανονισμός για τους Ευρωπαίους Εντεταλμένους Εισαγγελείς. 

Και το πιο εξοργιστικό; Δεν μπαίνουμε καν στην ουσία. Δεν συζητάμε αν είναι σωστό ή λάθος. Δεν εξετάζουμε αν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία πρέπει να έχει ανεξάρτητη και σταθερή παρουσία στην Ελλάδα. Το πετάμε έξω ως «απαράδεκτο» και τελειώσαμε. Ωραίο κόλπο. Σαν να καίγεται το σπίτι και να συζητάμε αν η πυροσβεστική χτύπησε σωστά το κουδούνι.

Οι επιπτώσεις για την Ελλάδα είναι βαριές. Γιατί το μήνυμα που βγαίνει προς την Ευρώπη είναι ότι η χώρα δεν έχει πρόβλημα μόνο με τη διαφάνεια, έχει πρόβλημα με όποιον πάει να την ελέγξει. Και όταν μιλάμε για Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, μιλάμε για υποθέσεις ευρωπαϊκού χρήματος, διαφθοράς, απάτης και προστασίας των συμφερόντων των Ευρωπαίων πολιτών.

Αν η υπόθεση πάει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τότε η Ελλάδα κινδυνεύει να εμφανιστεί για άλλη μια φορά όχι ως κράτος δικαίου, αλλά ως κράτος που παίζει καθυστερήσεις όταν ο έλεγχος πλησιάζει πολύ κοντά στο πολιτικό σύστημα. Δημοσιεύματα ήδη αναφέρουν ότι η απόρριψη ανοίγει τον δρόμο για προσφυγή σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το πρόβλημα δεν είναι η Κοβέσι. Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι στην Ελλάδα δείχνουν να φοβούνται περισσότερο τους ελεγκτές παρά τα σκάνδαλα. Και αυτό, σε μια κανονική δημοκρατία, θα έπρεπε να χτυπάει συναγερμούς. Όχι καμπανάκια. Σειρήνες.

Γιατί όταν ένα κράτος κόβει τα φτερά σε όσους ερευνούν, δεν προστατεύει τη Δικαιοσύνη. Προστατεύει τη σκιά. Και η σκιά στην Ελλάδα έχει γίνει πια ολόκληρο καθεστώς.

  Νίκος Μιχαήλ