Κατά την ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, που πραγματοποιήθηκε για τη λογοδοσία του Δημάρχου, διαπιστώθηκε με τον πιο εμφανή τρόπο η ελλιπής ενημέρωση των δημοτικών συμβούλων σε σοβαρά και ουσιαστικά ζητήματα που αφορούν τη δραστηριότητα του Δήμου.

Οι ερωτήσεις που κατατέθηκαν προς απάντηση, όπως η κατάσταση αποκατάστασης των σχολικών μονάδων από τα προβλήματα που προκλήθηκαν από τον σεισμό, τα έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη, οι μελέτες και οι χρηματοδοτήσεις που είτε προχωρούν είτε υλοποιούνται, αποτέλεσαν τα βασικά θέματα συζήτησης, με κυρίαρχο ζήτημα την κατάσταση των σχολικών εγκαταστάσεων.

Είναι λογικό να τίθεται το ερώτημα πώς μπορούν να ενημερωθούν επαρκώς οι δημοτικοί σύμβουλοι και να εκφράσουν άποψη, όταν τα σοβαρότερα ζητήματα αποφασίζονται από τη Δημοτική Επιτροπή, όπου μία ισχνή μειοψηφία επτά συμβούλων — εκ των οποίων οι πέντε ανήκουν στη δημοτική πλειοψηφία — λαμβάνει κρίσιμες αποφάσεις για τον Δήμο.

Η δημοτική αρχή τηρεί κατά γράμμα τον αντιδραστικό νόμο της κυβέρνησης που αφορά τη λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου και των οργάνων του Δήμου, αν και θα μπορούσε να αξιοποιήσει τη δυνατότητα που έχει για τροποποιήσεις, ώστε να ενισχυθεί η δημοκρατία στις αποφάσεις και η διαφάνεια στη λειτουργία. Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν μπορεί να λειτουργεί ως διακοσμητικό όργανο, αλλά πρέπει να αποτελεί το κυρίαρχο κέντρο λήψης αποφάσεων.

Οι αλλεπάλληλοι νόμοι των τελευταίων ετών έχουν στόχο να περιορίσουν την πολυφωνία, τη δημοκρατική συλλογική συζήτηση και την ανταλλαγή απόψεων, καταπνίγοντας κάθε διαδικασία διαβούλευσης μέσα στα συλλογικά όργανα. Πρόκειται για μια πολιτική που δεν υπηρετεί ούτε τη δημοκρατία, ούτε τη διαφάνεια, ούτε την αναλογική εκπροσώπηση, ούτε την ανάπτυξη. Ο στόχος της κυβέρνησης είναι να περνά η πολιτική της χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς ενστάσεις και χωρίς ενημέρωση της κοινωνίας.

Η κατάσταση στις σχολικές μονάδες, πέντε χρόνια μετά τον σεισμό, παραμένει τραγική, παρά τις ελάχιστες προσπάθειες που έχουν γίνει. Το γεγονός ότι δεκάδες μαθητές εξακολουθούν να φοιτούν σε κοντέινερ, τα οποία χρησιμοποιούνται ως αίθουσες διδασκαλίας, καταδεικνύει την αδιαφορία της κυβέρνησης, που είχε την υποχρέωση να αποκαταστήσει πλήρως τις σχολικές υποδομές σε εύλογο χρονικό διάστημα. Η αδράνεια αυτή δημιουργεί τεράστια λειτουργικά, παιδαγωγικά και μαθησιακά προβλήματα, επηρεάζοντας αρνητικά την εκπαίδευση και την ψυχολογία των παιδιών.

Η δημοτική αρχή δεν μπορεί να επαίρεται για χρηματοδοτήσεις που εξασφάλισε ή βρήκε έτοιμες από την προηγούμενη δημοτική αρχή, καθώς οι διαθέσιμοι πόροι είναι ελάχιστοι σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες. Δεν μπορεί επίσης να παρουσιάζει ως επιτεύγματα το βάψιμο τοίχων, την αντικατάσταση λεκανών ή άλλες στοιχειώδεις εργασίες συντήρησης που αποτελούν αυτονόητες υποχρεώσεις. Ούτε μπορεί να θεωρεί επιτυχία την προσθήκη νέων κοντέινερ, αντί να συζητείται η απομάκρυνση των υπαρχόντων.

Απαράδεκτη θεωρείται και η στάση αντιδημάρχου που, αντί να ασκήσει κριτική, εξέφρασε ικανοποίηση και έδωσε συγχαρητήρια στην κυβέρνηση για τη στάση της, παρά την αναλγησία και την ολιγωρία που έχει επιδείξει στο θέμα της αποκατάστασης των ζημιών. Η λογική που αποδέχεται το «εφικτό» και αγνοεί το δίκαιο και το αναγκαίο, είναι καταστροφική για τον τόπο.

Η πραγματικότητα είναι ζοφερή, όχι μόνο σε επίπεδο χρηματοδοτήσεων για τις κτιριακές ανάγκες των σχολείων, αλλά και στις λειτουργικές δαπάνες, οι οποίες περικόπτονται χρόνο με τον χρόνο. Είναι επιτακτική η ανάγκη για κατασκευή νέων, σύγχρονων σχολικών μονάδων που θα στεγάζουν αξιοπρεπώς τους μαθητές, προσφέροντάς τους το κατάλληλο παιδαγωγικό και μαθησιακό περιβάλλον.

Η δημοτική αρχή έχει την υποχρέωση να διεκδικήσει ουσιαστικές χρηματοδοτήσεις, όμως η πολιτική της ταύτιση με την κυβερνητική πολιτική, η οποία εφαρμόζει αντιλαϊκά μέτρα σε όλους τους τομείς — παιδεία, υγεία, κοινωνική πρόνοια — δεν της επιτρέπει να διεκδικήσει λύσεις για τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας.

Η επιλογή είναι ξεκάθαρη: ή θα στηρίξει την κυβερνητική πολιτική, ή θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα της κοινωνίας και των πολιτών. Σε διαφορετική περίπτωση, την απόφαση αυτή θα την λάβει η κοινωνία, με κριτήριο τις ανάγκες της.