Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε στη σύσκεψη του Δήμου Ανατολικής Σάμου η τοποθέτηση του επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης, Τίμου Χατζηλαγού, ο οποίος αναφέρθηκε σε όσα — σύμφωνα με την ενημέρωση που μετέφερε — διαπιστώθηκαν κατά την επίσκεψη ευρωβουλευτή του ΚΚΕ στη δομή μεταναστών στου Ζερβού.

Η αναφορά του κ. Χατζηλαγού δεν ήταν μια γενική πολιτική παρατήρηση. Ήταν συγκεκριμένη και, αν επιβεβαιώνεται, εξαιρετικά σοβαρή. Σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν, στη δομή υπάρχει σύγχρονος ιατρικός εξοπλισμός, ο οποίος παραμένει αναξιοποίητος, ακόμη και μέσα στις συσκευασίες του, επειδή δεν υπάρχει το απαραίτητο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό για να λειτουργήσει.

Με απλά λόγια: μηχανήματα υπάρχουν, ανάγκες υπάρχουν, ασθενείς υπάρχουν, αλλά το σύστημα δεν έχει ανθρώπους για να τα βάλει να δουλέψουν.

Και έτσι, οι άνθρωποι που φιλοξενούνται στη δομή και χρειάζονται υπηρεσίες υγείας οδηγούνται στο Νοσοκομείο Σάμου. Δηλαδή σε ένα νοσοκομείο που ήδη λειτουργεί στα όρια των αντοχών του, με γνωστά προβλήματα υποστελέχωσης, ελλείψεις και συνεχή πίεση. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: ακόμη μεγαλύτερο βάρος σε γιατρούς, νοσηλευτές και προσωπικό που ήδη σηκώνουν περισσότερα από όσα αντέχει μια δημόσια δομή υγείας.

Το θέμα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη πολιτική και θεσμική βαρύτητα, καθώς στο ψήφισμα που εισηγήθηκε ο δήμαρχος Ανατολικής Σάμου, Πάρης Παπαγεωργίου, αναφέρεται ρητά ότι «η μεταφορά ομάδων πληθυσμού που χρήζουν και ιατρικής φροντίδας στο νησί μας συνιστά μια επιπλέον επιβάρυνση για το Νοσοκομείο του νησιού που ήδη αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα υποστελέχωσης».

Άρα το πρόβλημα δεν είναι αόριστο. Δεν είναι μια υπερβολή της αντιπολίτευσης. Δεν είναι μια φράση πεταμένη στον αέρα. Αναγνωρίζεται και μέσα στο ίδιο το κείμενο του δήμου: το Νοσοκομείο Σάμου επιβαρύνεται, ενώ ήδη είναι υποστελεχωμένο.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά δύσκολο ερώτημα.

Στη συνεδρίαση συμμετείχε διαδικτυακά και ο βουλευτής Σάμου, Χριστόδουλος Στεφανάδης. Όχι απλώς ένας κυβερνητικός βουλευτής. Ένας βουλευτής που είναι και διακεκριμένος γιατρός, καρδιολόγος, άνθρωπος δηλαδή που γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει υποστελέχωση, τι σημαίνει ανεπαρκής πρωτοβάθμια φροντίδα, τι σημαίνει να μεταφέρονται περιστατικά σε ένα νοσοκομείο που ήδη πιέζεται.

Κι όμως, απέναντι σε μια τόσο σοβαρή αναφορά, δεν υπήρξε καμία ουσιαστική τοποθέτηση. Καμία δημόσια απάντηση. Καμία δέσμευση για διερεύνηση. Καμία πίεση προς τα αρμόδια υπουργεία. Καμία ξεκάθαρη κουβέντα για το αν πράγματι υπάρχει ιατρικός εξοπλισμός στη δομή που παραμένει κλεισμένος στα κουτιά, την ώρα που το Νοσοκομείο Σάμου σηκώνει επιπλέον βάρος.

Η σιωπή, σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν είναι ουδέτερη. Είναι πολιτική στάση.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα δευτερεύον διοικητικό ζήτημα. Μιλάμε για δημόσια υγεία. Μιλάμε για ανθρώπους που χρειάζονται φροντίδα. Μιλάμε για εργαζόμενους στο Νοσοκομείο που καλούνται να καλύψουν τα κενά ενός συνολικότερου σχεδιασμού. Μιλάμε για δημόσιο εξοπλισμό που, εφόσον ισχύουν οι καταγγελίες, αγοράστηκε, μεταφέρθηκε, τοποθετήθηκε κάπου και τελικά δεν αξιοποιείται.

Αν αυτό δεν είναι θέμα δημόσιου συμφέροντος, τότε τι είναι;

Το ερώτημα είναι απλό και δεν χωρά υπεκφυγές: υπάρχουν ή δεν υπάρχουν ιατρικά μηχανήματα στη δομή του Ζερβού που παραμένουν αναξιοποίητα λόγω έλλειψης προσωπικού;

Αν δεν υπάρχουν, να διαψευστεί καθαρά.

Αν υπάρχουν, να εξηγηθεί ποιος ευθύνεται.

Και αν πράγματι υπάρχουν και δεν λειτουργούν, τότε δεν αρκούν οι γενικές διαπιστώσεις περί υποστελέχωσης. Χρειάζονται άμεσες απαντήσεις, ευθύνες και λύσεις.

Διότι δεν μπορεί από τη μία να αναγνωρίζεται ότι το Νοσοκομείο Σάμου επιβαρύνεται και από την άλλη να μένει αναξιοποίητος ιατρικός εξοπλισμός επειδή δεν υπάρχει προσωπικό. Δεν μπορεί να ζητείται από το ήδη πιεσμένο νοσοκομείο να λειτουργεί ως μόνιμο «μπάλωμα» όλων των ελλείψεων. Και κυρίως, δεν μπορεί οι αρμόδιοι να σιωπούν όταν το ζήτημα αφορά την υγεία ανθρώπων και τη λειτουργία κρίσιμων δημόσιων δομών στο νησί.

Η Σάμος δεν χρειάζεται άλλες εκθέσεις, άλλα χαρτιά και άλλες υπηρεσιακές περιγραφές που ωραιοποιούν την πραγματικότητα. Χρειάζεται απαντήσεις.

Χρειάζεται να γνωρίζουν οι πολίτες αν οι υποδομές υγείας που υπάρχουν στο νησί λειτουργούν πραγματικά ή αν απλώς καταγράφονται σε αναφορές για να φαίνεται ότι κάτι υπάρχει.

Χρειάζεται να γνωρίζουν αν δημόσιος εξοπλισμός μένει κλεισμένος σε νάιλον, ενώ το Νοσοκομείο Σάμου στενάζει.

Και χρειάζεται, επιτέλους, όσοι έχουν θεσμικό ρόλο και μάλιστα επιστημονική γνώση να μιλούν όταν πρέπει. Γιατί σε θέματα υγείας, η σιωπή δεν είναι διακριτικότητα. Είναι ευθύνη που μένει αναπάντητη.